بازار مسکن استرالیا را نمی‌توان تنها با اعداد و آمار قیمت‌ها فهمید. دموگراف برجسته استرالیا، سایمون کوستنماخر، معتقد است که سن و مرحله زندگی افراد، پیش‌بینی‌کننده‌ای بسیار قوی‌تر از برچسب‌های نسلی مانند «میلنیال» یا «بیبی‌بومر» است. به گزارش پراپرتی‌آپدیت، این رویکرد می‌تواند تصویر روشن‌تری از آینده تقاضا برای مسکن در استرالیا ارائه دهد.
چارچوبی که کوستنماخر به آن استناد می‌کند، توسط مربی آمریکایی توماس آرمسترانگ طراحی شده و سفر انسانی را به ۱۲ مرحله تقسیم می‌کند. هر مرحله با اولویت‌ها، نیازهای مالی و الگوهای مسکن متفاوتی همراه است. درک این مراحل نه‌تنها برای سرمایه‌گذاران ملک، بلکه برای هر کسی که در استرالیا زندگی می‌کند و برنامه‌ریزی مالی دارد، اهمیت عملی دارد.
مرحله اول: جوانی و استقلال (۲۰ تا ۳۵ سالگی)
آرمسترانگ این دوره را مرحله «کارآفرینی» می‌نامد؛ زمانی که افراد پایه‌های زندگی مستقل خود را می‌سازند. در نسل‌های گذشته، این مرحله معمولاً شامل تحصیل، یافتن شغل ثابت، ازدواج و خرید اولین خانه در فاصله‌ای کوتاه بود. اما جوانان امروز استرالیا مسیر متفاوتی طی می‌کنند: تحصیل طولانی‌تر، ورود دیرتر به بازار کار پایدار، تأخیر در تشکیل خانواده و البته، به تعویق افتادن خرید اولین خانه.
بخشی از این تغییر ناشی از فشار مالی است، به‌ویژه قیمت‌های بالای مسکن در شهرهایی مانند سیدنی و ملبورن. اما بخشی دیگر بازتاب تغییر نگرش نسبت به کار، روابط و تعریف موفقیت است. کوستنماخر توضیح می‌دهد که این جوانان «کارآفرینی خود را از طریق آزمایش مشاغل مختلف و بازتعریف مفهوم حرفه بیان می‌کنند.»
از منظر بازار مسکن، این تأخیرها به معنای ماندن طولانی‌تر در خانه‌های کوچک‌تر و اجاره‌ای است، اغلب در مناطق نزدیک به مراکز اشتغال و امکانات شهری. این روند تقاضا برای واحدهای اجاره‌ای (rental apartments) در حومه‌های مرکزی شهرها را تقویت می‌کند.
برای خوانندگانی که با سیستم مسکن استرالیا آشنایی کمتری دارند، لازم است بدانند که در اینجا برخلاف بسیاری از کشورها، اجاره‌نشینی در بزرگسالی امری کاملاً رایج و پذیرفته‌شده است و بازار اجاره (rental market) نقش محوری در تأمین مسکن جوانان دارد.
مرحله دوم: میانسالی و تأمل (۳۵ تا ۵۰ سالگی)
پس از سال‌ها تلاش برای ساختن شغل، خانواده و ثروت، بسیاری از افراد در این مرحله دست به ارزیابی مجدد می‌زنند. آرمسترانگ این را «هدیه تأمل» می‌نامد. کوستنماخر می‌گوید: «شما یک قدم به عقب برمی‌گردید، وضعیت را ارزیابی می‌کنید و اولویت‌هایتان را بازنگری می‌کنید.»
از دیدگاه مالی و ملکی، این مرحله اغلب زمانی است که افراد به ارزش سهام انباشته‌شده در خانه خود (home equity) پی می‌برند و شروع به تفکر استراتژیک‌تر درباره آینده مالی‌شان می‌کنند. سهام خانه (home equity) به تفاوت میان ارزش بازاری ملک و مانده وام مسکن گفته می‌شود و می‌تواند به عنوان اهرمی برای سرمایه‌گذاری‌های بعدی استفاده شود.
میلنیال‌ها، که بزرگ‌ترین گروه نسلی استرالیا هستند، در دهه آینده به‌تدریج وارد این مرحله می‌شوند. تصمیمات آن‌ها درباره خانواده، مسکن و ثروت‌سازی پیامدهای قابل‌توجهی برای اقتصاد و بازار ملک خواهد داشت.
مرحله سوم: بلوغ و نوع‌دوستی (۵۰ تا ۸۰ سالگی)
در این مرحله، اولویت‌ها از دستاوردهای شخصی به سمت رفاه دیگران تغییر می‌کنند. آرمسترانگ این را «هدیه نوع‌دوستی» می‌نامد. یکی از مهم‌ترین پدیده‌هایی که در این مرحله در استرالیا شکل گرفته، نقش فزاینده «بانک مامان و بابا» (Bank of Mum and Dad) است؛ اصطلاحی که به کمک مالی والدین برای ورود فرزندان به بازار ملک اشاره دارد.
کوستنماخر اشاره می‌کند که کمک به فرزندان برای کاهش وام مسکن‌شان می‌تواند سود مرکبی بسیار بیشتر از مبلغ اولیه داشته باشد، زیرا بهره‌ای که در طول عمر وام پرداخت نمی‌شود، خود عدد قابل‌توجهی است. البته این نوع کمک مالی نیازمند برنامه‌ریزی دقیق است تا امنیت مالی دوران بازنشستگی والدین به خطر نیفتد.
در استرالیا، انتقال ثروت بین‌نسلی (intergenerational wealth transfer) به یکی از محرک‌های اصلی بازار مسکن تبدیل شده است. این پدیده در سال‌های اخیر شتاب گرفته و تأثیر مستقیمی بر توانایی خرید خانه برای نسل جوان دارد.
مرحله چهارم: کهنسالی و خرد (۸۰ سالگی به بالا)
جمعیت بالای ۸۰ سال یکی از سریع‌ترین گروه‌های در حال رشد استرالیا است. بحث‌های رایج درباره این گروه معمولاً حول هزینه‌های بهداشتی و خدمات مراقبت از سالمندان (aged care) می‌چرخد. اما کوستنماخر به بُعد دیگری نیز اشاره می‌کند: مشارکت اقتصادی نامرئی این نسل، از جمله نگهداری از نوه‌ها، داوطلبی در جامعه و انتقال دانش و ارزش‌ها.
از منظر بازار مسکن، پیری جمعیت استرالیا تقاضا برای گزینه‌های مسکن مناسب سالمندان، از جمله واحدهای کوچک‌تر (downsizing) و مجتمع‌های بازنشستگی را افزایش خواهد داد. «داون‌سایزینگ» (downsizing) به فرآیند فروش خانه بزرگ‌تر و خرید یا اجاره واحد کوچک‌تر و مناسب‌تر برای دوران بازنشستگی گفته می‌شود.
چرا این تحلیل برای فارسی‌زبانان مقیم استرالیا اهمیت دارد؟
بسیاری از مهاجران فارسی‌زبان در استرالیا در مرحله جوانی یا میانسالی هستند و با چالش‌هایی مانند خرید اولین خانه، مدیریت وام مسکن و برنامه‌ریزی برای بازنشستگی روبه‌رو هستند. درک اینکه کجای این چرخه زندگی قرار دارید و چه نیازهای مالی و مسکنی در پیش است، می‌تواند به تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر کمک کند.
نکته مهم این است که برخلاف برخی کشورها، در استرالیا سیستم‌های حمایتی متعددی مانند کمک‌هزینه خرید اولین خانه (First Home Buyer Grant) و طرح‌های دولتی برای کاهش هزینه ورود به بازار ملک وجود دارد که آگاهی از آن‌ها در هر مرحله از زندگی ارزشمند است.
در نهایت، پیام اصلی کوستنماخر و آرمسترانگ این است که ثروت‌سازی موفق تنها انباشت دارایی نیست؛ بلکه باید با مرحله زندگی، اولویت‌های شخصی و نیازهای خانواده هماهنگ باشد. استراتژی مالی که در ۳۰ سالگی منطقی به نظر می‌رسد، ممکن است در ۵۵ سالگی نیاز به بازنگری اساسی داشته باشد.
دیدگاهتان را بنویسید